Η Θεραπευτική Άσκηση
Η Θεραπευτική Άσκηση αποτελεί το σημαντικότερο μέσο για την πρόληψη, θεραπεία και αποκατάσταση δυσλειτουργιών σε παθήσεις και κακώσεις του Μυοσκελετικού Συστήματος.
Η συντριπτική πλειοψηφία των ερευνητικών μελετών, και ανασκοπήσεων συμφωνούν για την αποτελεσματικότητα της θεραπευτικής άσκησης υπό την επίβλεψη Φυσικοθεραπευτή συγκρινόμενη με την εφαρμογή μόνο μέσων και μηχανημάτων Φυσικοθεραπείας.
Σύμφωνα με την Παγκόσμια Συνομοσπονδία (WCPT) οι Φυσικοθεραπευτές προσφέρουν υπηρεσίες για την ανάπτυξη, διατήρηση και αποκατάσταση της κίνησης και της λειτουργικής ικανότητας των ατόμων. Μπορούν να βοηθήσουν ανθρώπους σε οποιαδήποτε στιγμής της ζωής τους, όταν η κίνηση τους και η λειτουργία τους έχει επηρεαστεί από τραυματισμό, χρόνιες παθήσεις, διαταραχές και συνθήκες του περιβάλλοντος καθώς και λόγω ηλικίας.
Ο πτυχιούχος Φυσικοθεραπευτής σύμφωνα με την Ελληνική αλλά και Ευρωπαϊκή Νομοθεσία οφείλει να αξιολογήσει ολιστικά τον ασθενή ούτως ώστε να μπορέσει να επιλέξει και να εκτελέσει τις καταλληλότερες πράξεις ή τεχνικές για την βελτίωση και αποκατάσταση των προβλημάτων που δημιούργησαν τον πόνο ή τα συμπτώματα που προκάλεσαν τη δυσλειτουργία.
Ο Φυσικοθεραπευτής δεν πρέπει να επικεντρωθεί στην αντιμετώπιση του πόνου και των συμπτωμάτων που αναφέρει ο ασθενής αλλά πρέπει να αναζητήσει τα αίτια που προκάλεσαν τον πόνο, την αδυναμία, την υποκινητικότητα , τη δυσλειτουργία και γενικότερα την ανικανότητά του να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις της καθημερινότητας. Αξιολογεί όχι μόνο την πάσχουσα περιοχή αλλά ως βαθύς γνώστης της Ανατομίας, Φυσιολογίας, Κινησιολογίας και Βιολογικής Μηχανικής του ανθρώπινου σώματος αλλά και όλες τις δομές, συστήματα και καταστάσεις που συνέβαλαν στη δημιουργία της κινηματικής διαταραχής.
Με τον όρο Θεραπευτική άσκηση ή Κινησιοθεραπεία εννοούμε τις ασκήσεις, μεθόδους ή τεχνικές κινητοποίησης αρθρώσεων, μαλακών ιστών, διάτασης, ενδυνάμωσης μυών, νευρομυϊκής συνέργειας και ιδιοδεκτικότητας.
Ο Φυσιοθεραπευτής χρησιμοποιεί κατ’ εξοχήν τα χέρια του για να εφαρμόσει παθητική, υποβοηθούμενη και άσκηση με αντίσταση καθώς και για να εφαρμόσει μεθόδους και τεχνικές κινησιοθεραπείας. Χρησιμοποιεί ακόμη όργανα επανεκπαίδευσης, συσκευές όπως εργοποδήλατο, εργοδιάδρομο, σανίδες και όργανα ισορροπίας και ιδιοδεκτικότητας, τροχαλίες, λάστιχα Theraband, TRX κ.α.
Αφού μέσα από την αξιολόγηση και τον κλινικό συλλογισμό καταλήξουμε στο αίτιο και το μηχανισμό που προκάλεσε τα προβλήματα ενημερώνουμε τον ασθενή μας , όχι μόνο για να γνωρίζει τους λόγους της δυσλειτουργίας του αλλά για να μπορέσει να συμμετάσχει ενεργητικά στο πρόγραμμα αποθεραπείας του. Ο φυσιοθεραπευτής αξιολογεί, διαπιστώνει την αιτία των συμπτωμάτων, υποδεικνύει και εκπαιδεύει τον ασθενή στην ορθή εκτέλεση των ασκήσεων και δραστηριοτήτων που οφείλει να εκτελέσει ή να αποφύγει ο ασθενής. Χωρίς την ενεργητική συμμετοχή του ασθενή , μετά από τη σωστή καθοδήγηση από τον Φυσικοθεραπευτή, δεν θα είναι δυνατή η ασφαλής, πλήρης και έγκαιρη αποκατάσταση του ασθενή.
Ο Φυσικοθεραπευτής καλείται να αναγνωρίσει τα αίτια και να επιλέξει, από την πλούσια «φαρέτρα» του, τα καταλληλότερα μέσα, ασκήσεις και τεχνικές για την αντιμετώπιση του παθολογικού κινητικού προτύπου και την επανεκπαίδευση και εγκατάσταση του φυσιολογικού κινητικού προτύπου σε κάθε δραστηριότητα που άλλωστε είναι και ο επιδιωκόμενος στόχος.